We bidden weer. Het lijkt wel een plaag, je ziet het overal. Maar we vragen niet meer nederig om regen, een goede oogst of een nieuwe partner. We willen nu alles. En niet ooit, maar nu. En zo concreet mogelijk: hoe laat het gaat regenen, wat te zeggen op die eerste date en waarom die stomme auto nu weer niet start. |O ja, analyseer ook even dat jaarverslag voor me. Toch zijn de goden hetzelfde gebleven, zij het onder andere namen en niet meer afkomstig uit het Europese continent. Eigenlijk waren hun namen altijd al irrelevant. De onbetrouwbare Loki en ongeduldige Thor uit het noorden zijn movie stars natuurlijk, maar hoeveel anders zijn die eigenlijk dan de oostelijke Ra en Enki of de mediterrane Zeus en Hermes? Anno nu komen hun namen uit The Land of the Free en Het Hemelse Rijk. Whatever. Het belangrijkste is: ze spreken weer. Ze voorspellen, vleien, verleiden. En wij luisteren weer. En we vragen meer en meer en meer. Maar zoals het in deze tijd met alles gaat, slaan we ook hier de tussenpersoon over: de priesteressen van Delphi, de dominees, de wijzen. We bidden, vragen en luisteren maar weten niet hoe te duiden. En die goden? Die orakelen erop los, overdonderen ons en voilà: de perfecte sollicitatiebrief! Wow! De openbaringen zijn terug, de verwondering, het ontzag, en ja, ook de angst. Want we beseffen dat onze duiding zo vaak tekortschiet en dat we nog steeds niet weten welke god uit dat Panthaion onze vraag beantwoordt: de waarzegger, de jaknikker, de ontvoerder of misschien zelfs de gokker. Waarschijnlijk de gokker. Als we wakker worden uit het gebed beseffen we dat we onze intenties vergeten zijn. En dat ons eigen stempel mist. Gaande de rit hebben we de controle uit handen gegeven. En daarmee de richting. Wat we verloren zijn, is de stilte voor het spreken. En de bezinning na het antwoord. De contemplatie. Gewillig stromen we mee met de ultieme verleider: gemak. Of is het toch hybris, de klassieke hoogmoed? Hebben we dat vermogen om betekenis te geven, verbanden te leggen, te toetsen überhaupt wel in ons? Kunnen we echt zonder die tussenpersoon, die duider, die gids in de wildernis van harde, zachte en ontwortelde informatie? En wat is haar rol nog als we toch niet meer luisteren? Of als zij ons gewoon niet meer begrijpt, zoals ooit het Orakel van Delphi dat niet meeging in de vooruitgang? Misschien is het tijd om ook in haar de godin te herkennen. Laten we haar Veridiana noemen: godin van de duiding, hoedster van betekenis en waarheid. Wend je tot haar voordat je tot die andere goden bidt en na hun antwoorden. Volg haar fluisteringen om oude routines los te laten en nieuwe vaardigheden te omarmen. Introduceer anderen in haar mantra’s en oefeningen. Vertrouw op haar intuïtie om je uit te spreken voor het grote goed. Vecht samen met haar voor betekenis in een wereld vol goedgelovige dienaren en valse goden. En vooral: herken haar in jouzelf. Want juist jij bent haar tempeldienaar, haar boodschapper, haar toortsdrager. Maar kijk wel eerst goed in die spiegel en onderzoek je toewijding. Wil je echt haar taal leren spreken? Dat vergt oefening, testen en falen en het ondergaan van talloze verleidingen. Want pas wie zelf met de goden spreekt, weet wat hun woorden waard zijn. Alleen dan kun je haar toorts dragen. Met overtuiging. Zonder jouw tomeloze inzet en jouw onderbouwde visie rest ons slechts een goddelijke chaos.