De grote techvisionairs zijn er nog niet uit: leidt AI ons naar een betere toekomst, of juist naar onze eigen ondergang? De verwachting is dat onze toekomst snel verandert en dat AI een complex vraagstuk vormt. We bewegen inmiddels in een veld waar optimisme en angst elkaar afwisselen. Aan de ene kant moeten we ‘nu in actie komen’, aan de andere kant lijken we alweer te laat. AI lost al onze grote problemen op, behalve de nieuwe die AI zelf creëert. En tegelijkertijd wordt ons gevraagd of we al een noodpakket in huis hebben. AI neemt een deel van onze manier van denken over: sneller, slimmer, efficiënter. Het is een beweging die al sinds de eerste rekenmachine gaande is. Tegelijkertijd verliezen we ergens ons gevoel van controle. En om te voorkomen dat we dat weer op onze eeuwenoude manier oplossen – met macht, regels of rationele verklaringen – is het nodig om bewuster naar onze emotionele patronen te kijken. AI laat goed zien hoe oppervlakkig die patronen soms zijn. Voor sommigen is dat een geruststelling, een reden om de angst om vervangen te worden los te laten. Voor anderen is AI juist de perfecte partner: altijd beschikbaar, nooit emotioneel ingewikkeld. Maar uiteindelijk is AI niet meer dan een spiegel. Het reflecteert hoe wij ons verhouden tot emoties, en dus tot elkaar. Wie wil weten hoe de toekomst met AI eruitziet, kan beter beginnen bij zijn eigen intieme relaties. Daar, in de manier waarop we omgaan met verlangen, kwetsbaarheid, spanning en aanraking ligt de blauwdruk voor hoe we AI vormgeven en hoe AI ons zal beïnvloeden.