Onzin

Een kenniswerker levert kennis. Dat begint vaak bij ideeën of inspiratie, die spontaan ontstaan. Die zou je dan ook spontaan op een digitale plek moeten kunnen vastleggen, ook als dat een privé-device is, met een applicatie die voor jou goed werkt. Je laat een goede timmerman tenslotte ook niet met een door zijn baas ingekochte gemankeerde huismerkboormachine werken als die zelf een Bosch bij zich heeft. Dat de AVG of Archiefwet dit niet zou toestaan, vindt Aslander onzin. De AVG gaat over persoonsgegevens, niet ideeën. De Archiefwet over informatieobjecten die bijdragen aan beleid, besluitvorming of verantwoording. Deze wetgeving leidt tot verlamming van de kenniswerker. Een ingeslopen systeemangst om iets fout te doen weerhoudt ons ervan de creatieve ruimte die we als kenniswerker nodig hebben te pakken. Gebruik dus vooral de tools die jou als kenniswerker goed helpen. Voor Aslanders standpunt valt zeker iets te zeggen. We zouden veel creatiever mogen zijn. Ook de AVG wordt vaak fetisjistisch streng gehanteerd. De vraag is of Aslanders interpretatie van de Archiefwet helemaal klopt. Bovendien is het de vraag wanneer je dan wel de overstap naar de systemen van de baas moet maken. Tenslotte is kenniswerk pas echt waardevol in de vorm van kennis­deling, dus is een goed idee privé houden altijd een slecht idee.

Doorn in het oog

Dat vastlegging van kennis zich sowieso beperkt tot de kleine wereld van de werk­gever is Aslander een doorn in het oog. Hij stelt dat mensen in staat moeten worden gesteld hun kennis mee te nemen van de ene werkgever naar de andere.2 Waarom zou het UWV geen profijt mogen hebben van de kennis die je bij Rijkswaterstaat hebt vastgelegd? Mensen moeten niet alleen hun kennis mee kunnen nemen van de ene organisatie naar de andere, maar organisaties moeten ook kennisvastlegging beter faciliteren met kaders. We zijn als kenniswerkers dan veel productiever, en daar profiteert de hele overheids­dienst van. Het woord producti­viteit heeft echter een negatieve bijklank gekregen.3 Dat is gelijk komen te staan aan groot­kapitalisten die zich ten doel hebben gesteld het personeel uit te persen tegen lage kosten. Hoog repetitief werk is geestdodend, dus innovatie en efficiëntiebejag is na te streven. Volgens Aslander zou het doel moeten zijn om met digitale hulpmiddelen mensen meer mentale ruimte te geven. Het woord dat Aslander liever gebruikt is slagkracht. Dat dekt de lading veel beter dan productiviteit. Digitale fitheid is veel belangrijker dan productiviteit. Als je fit bent, krijg je tenslotte meer gedaan. Het is zeer nobel om via taal een paradigma­wissel te bewerkstelligen. Taal is tenslotte het medium waardoor we de wereld beschrijven en vormen. De vooronderstelling hierbij is dat als we dingen dus anders noemen, ze ook een andere betekenis krijgen. De lacune in dat denken, en dus ook dat van Aslander, is dat ook de betekenis van woorden kan wijzigen. Dan heeft slagkracht uiteindelijk dezelfde negatieve associatie als productiviteit. Het gaat dus niet per se om het woord dat we gebruiken, maar om de betekenis die we eraan geven.